Le t’i heqim maskat rreth flotiljeve të Gazës!

Nga Galit Peleg
Ambasadore e Izraelit në Shqipëri

Çdo pak muaj, një grup tjetër anijesh shfaqet në Detin Mesdhe, duke mbajtur një kast të njohur të të ashtuquajturve aktivistë; disa të rinj dhe të papunë, disa pensionistë në kërkim të një kauze, disa vetëshpallur të famshëm në kërkim të rëndësisë, dhe të tjerë që duken thjesht të etur për të shfaqur indinjatë në skenën botërore. Ata shpesh paraqiten si humanitarë guximtarë, që rrezikojnë gjithçka për të “thyer rrethimin” e Gazës. Por ai narrativ shembet edhe nën skrutinin më bazik.

Këto flotila nuk kanë të bëjnë me ndihmën humanitare.

Sikur të ishin, ata do të përdornin kanalet e ligjshme humanitare që kanë ekzistuar që nga fillimi i luftës. Ndihma humanitare ka hyrë vazhdimisht në Gaza përmes mekanizmave ndërkombëtarë të koordinuar. Vetë Izraeli ka lehtësuar transferimin e ushqimit, ilaçeve dhe furnizimeve thelbësore, duke kontrolluar dërgesat për të parandaluar armët, eksplozivët dhe materialet me përdorim të dyfishtë që të arrijnë te organizatat terroriste. Vendet dhe OJQ-të që dëshirojnë të japin ndihmë kanë mundur ta bëjnë këtë përmes këtyre kanaleve të vendosura.

Ekziston gjithashtu një rrugë tjetër e dukshme për ndihmën: kufiri egjiptian. Megjithatë, çuditërisht pak nga këta aktivistë tregojnë ndonjë entuziazëm për t’u përballur me Egjiptin për shkak të kufizimeve të tij. Pse? Sepse sfidimi i Egjiptit nuk gjeneron tituj kryesorë. Nuk ushqen narrativën e preferuar globale. Nuk ndihmon në demonizimin e Izraelit.

Ky është kuptimi i vërtetë.

Flotilat nuk janë krijuar për të dorëzuar furnizime. Ato janë krijuar për të dorëzuar imazhe. Imazhe konfrontimi, imazhe viktimizimi, imazhe të kuruara me kujdes për rrjetet sociale dhe mediat simpatizante. Ato janë fushata lidhjesh publike (PR) lundruese që synojnë jo të ndihmojnë banorët e Gazës, por të vilifikojnë Izraelin.

Edhe përmbajtja e këtyre varkave shpesh zbulon farsën. Herë pas here, inspektimet kanë zbuluar rekuizita simbolike në vend të ndihmës kuptimplote: materiale publicitare, kamera dhe furnizime banale, vështirë se ngarkesa urgjente humanitare që reklamojnë organizatorët e tyre. Qëllimi i tyre nuk është logjistika; është spektakli.
Dhe financimi pas këtyre spektakleve meriton shqyrtim.

Ka prova në rritje, duke përfshirë dëshmi të dokumentuara dhe të filmuara, se rrjetet e mbledhjes së fondeve të lidhura me aktivistët dhe mbështetësit e Hamasit në Evropë kanë ndihmuar në kanalizimin e parave drejt këtyre fushatave. Si dhe qeveritë mbështetëse të terrorit që mbështetën hapur mizoritë terroriste të 7 tetorit. Kjo duhet t’i alarmojë të gjithë ata që janë sinqerisht të shqetësuar për paqen ose mirëqenien humanitare.
Megjithatë, shumë pjesëmarrës ose e injorojnë këtë realitet, ose zgjedhin të mos bëjnë pyetje të pakëndshme se kush po financon udhëtimin e tyre.

Ky model përshtatet në një fenomen më të gjerë.

Flotilat janë pjesë e të njëjtit ekosistem si demonstratat gjithnjë e më agresive anti-izraelite në mbarë botën: ndërprerjet e dhunshme të ngjarjeve publike, frikësimi në kampuset universitare, ngacmimet në rrugët e qyteteve dhe normalizimi i parullave që bëjnë thirrje hapur për shkatërrimin e Izraelit. Këto veprime zakonisht tregtohen si solidaritet me palestinezët. Në realitet, shumë prej tyre kanë pak të bëjnë me mirëqenien palestineze dhe shumë më tepër me armiqësinë ideologjike ndaj Izraelit, dhe shumë shpesh, armiqësinë ndaj hebrenjve.

Kjo mund të jetë e vështirë të thuhet me zë të lartë në shumë qarqe sot, por heshtja vetëm sa e ka guximuar problemin.
Një element veçanërisht shqetësues është pjesëmarrja e individëve që u japin këtyre fushatave një iluzion kredibiliteti moral, ndërkohë që kontribuojnë pak në thelb. Disa janë influencues të mediave sociale që kërkojnë kauzën e tyre të radhës. Të tjerë janë të famshëm, rëndësia e të cilëve ka kohë që ka perënduar dhe që tani kërkojnë vëmendje të ripërtërirë përmes aktivizmit të indinjatës. Të tjerë janë njerëz që duken sinqerisht të motivuar, por thellësisht të painformuar, duke përsëritur parulla që vështirë se i kuptojnë.

Greta Thunberg është një shembull mbresëlënës i këtij fenomeni. Dikur shihej si fytyra e idealizmit mjedisor rinor, ajo i është bashkangjitur gjithnjë e më shumë fushatave të thjeshtuara politike që shpërblejnë performancën mbi thelbin. Shndërrimi i saj pasqyron një problem më të gjerë: aktivizmi është bërë më pak rreth zgjidhjes së problemeve dhe më shumë rreth sinjalizimit të virtytit.

Ndërkohë, shumë liderë evropianë, të cilët privatisht e kuptojnë natyrën cinike të këtyre flotilave, mbeten dukshëm të heshtur. Pse? Frika politike. Ata shqetësohen se mos tjetërsojnë votuesit e mobilizuar nga fushatat emocionale të mediave sociale. Ata kanë frikë nga reagimi i përballjes me aktivizmin e modës, edhe kur ky aktivizim u shërben axhendave të rrezikshme.

Kjo frikacakëri ka një kosto.

Burimet që mund të drejtoheshin drejt rindërtimit të vërtetë në Gaza shpenzohen në vend të kësaj për provokime teatrale. Vëmendja që mund të përqendrohej në rindërtimin e spitaleve, rivendosjen e infrastrukturës, përmirësimin e arsimit dhe krijimin e mundësive ekonomike shmanget drejt një tjetër marifeti detar të dënuar me dështim.

Nëse komuniteti ndërkombëtar dëshiron vërtet të ndihmojë Gazën, prioritetet duhet të jenë të dukshme.

Investoni në rindërtimin e jetës civile. Fortësoni institucionet legjitime humanitare. Mbështesni kornizat rajonale që mund të sigurojnë stabilitet afatgjatë. Ushtroni presion ndaj organizatave terroriste, e jo ndaj shteteve demokratike që mbrojnë veten, për të ndaluar kthimin e civilëve në mburoja njerëzore.

Dhe ndoshta po aq e rëndësishme: ndaloni së romantizuari ekstremizmin performativ.
Njerëzve që hipin në këto anije nuk janë luftëtarë lirie. Ata janë pjesëmarrës në një shfaqje politike, disa me vetëdije, të tjerët në mënyrë naive. Në rastin më të mirë, ata janë idiotë të dobishëm që i shërbejnë axhendës së dikujt tjetër. Në rastin më të keq, ata janë bashkëpunëtorë të gatshëm në një fushatë që pastron ekstremizmin përmes gjuhës së të drejtave të njeriut.

Bota nuk ka nevojë për më shumë flotila.
Ajo ka nevojë për më pak teatër, më pak hipokrizi dhe shumë më tepër ndershmëri. Mbi të gjitha, ajo ka nevojë për guximin për të dalluar midis humanizmit të vërtetë dhe propagandës së maskuar si dhembshuri. Deri sa kjo të ndodhë, këto udhëtime do të mbeten ajo që kanë qenë gjithmonë: anije boshe që mbajnë simbolizëm, jo zgjidhje.

——
Botuar në gazetën “Albanian Daily News”